การเดินทางที่คาดเดาไม่ได้

ประสบการณ์​จากรถสองแถว

เป็น​อีกครั้งที่ฉันตัดสินใจเดินทางและเที่ยวคนเดียว มันยอดเยี่ยมมากๆ จริง ครั้งนี้ฉันเดินไปต่างจังหวัด ที่ตัวเองไม่คุ้นเคย และหาข้อมูล​ทุกอย่างในอินเทอร์เน็ต​ ที่พัก ที่เที่ยว การเดินทาง รอบนี้เดินทางด้วยรถตู้​ รถไฟ วินมอเตอร์ไซค์​ และรถสองแถว​

เมื่อทุกอย่างเป็นตามแผน ฉันก็ขึ้นรถสองแถวเรียบร้อย พร้อมที่จะไปยังจุดมุ่งหมาย​ที่คาดคิดไว้ แต่ประเด็น​ก็คือว่า ฉันไม่รู้ว่า ที่ๆฉันจะไป มีอะไรเป็นจุดสังเกต จะรู้ได้ยังไง ว่าถึงที่ที่เราต้องการแล้ว แน่นอน ฉันแอบบอกคนขับรถว่า ถ้าถึงแล้วให้บอกด้วย แต่เพราะฉันเป็นผุ้หญิงแถมมาตัวคนเดียว เมือขึ้นอยู่บนรถ แล้วเริ่มเห็นว่า จากที่คนแน่นเต็มรถ แล้วคนก็ทยอย​ลงจากลงไปเรือยๆ จนเหลือฉันคนเดียว จนมีคนใหม่ขึ้นมา จนคนใหม่ลงไป จาก10 นาที เป็น 20 นาที จาก20 นาที เป็น 30 นาที อยู่บนหลายคน อยู่คนเดียว แล้วอยู่บนรถหลายคน แล้วก็กลับมานั้งคนเดียว อยู่หลายๆครั้ง แต่ก็ยังไม่ถึงเป้าหมายสักที จนใจเริ่มกังวล ความสนุกท้าทาย ที่มีในตอนแรก ความตื่นตา ได้มองบ้านเมืองที่ไม่คุ้นเคย เริ่มเกิดเป็นความกลัว เกิดเป็นกังวล เริ่มจดจำทุกอย่างที่อยู่ระหว่างทาง จนมีสาวน้อยคนหนึ่งขึ้นมา ฉันตัดสินใจถามเธออีกครั้ง ว่ารู้จักสถานที่ ที่ฉันจะไปไหม มันเป็นความโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เมือเธอตอบว่า เรามีจุดมุ่งหมาย​เหมือนกัน เย้!! ในที่สุด ฉันก็มีเพือนร่วมเดินทางด้วย แถมยังดีใจมาก ที่พี่คนขับรถ ไม่ได้ลืมฉัน


รู้อะไรไหม ฉันได้อะไร จากเหตุการณ์​ครั้งนี้

ในหนึ่งๆเส้นทาง เราอาจเริ่มต้นด้วยการเดินทางไปพร้อมๆกับหลายคน แต่ไม่ใช่ทุกคน ที่เป้าหมายเดียวกันกับเรา หรือไม่ ไม่ใช่ทุกคนที่อยากจะสู้จนถึงที่สุด ถ้าสมมุติว่า ความกลัวมันกินฉันไปมากกว่านั้น ฉันอาจจะตัดสินใจที่จะลงกลางทางแล้วหวนกลับที่เดิมก็เป็นได้ เพราะมันเดาไม่ได้ๆ ว่า ตอนๆ เรามันถึงจุดๆไหนของชีวิตแล้ว มาแล้วครึ่งทาง หรืออีกไม่กี่อึดใจ เราก็จะถึงอยู่แล้ว... การเดินทางคนเดียว ก็อาจเป็นอะไรที่ทำให้เรา ท้อใจและล้มเลิกได้ง่ายๆ แต่ถ้าเรามีเพือนมันก็ช่วยที่จะเป็นกำลังใจให้ซึ่งกันและกัน

และอีกอย่าง จุดเริ่มต้นของแต่ละคน ไม่เหมือนกัน เราจะคาดหวังให้ปลายทางของเขาจะเป็นเหมือนเราก็ไม่ได้ เราไม่สามารถตัดสินใครได้ จากจุดเริ่มต้น หรือ จุดที่เขาตัดสินใจที่จะลง เพราะลู่ทางของแต่ละคนก็แตกต่าง​กันไป แต่สิ่งๆหนึ่งที่อยากจะบอกกับทุกคนๆก็คือว่า กลัวได้ กังวลได้ มันไม่ได้ผิดหรอก แต่สำคัญ ความกล้ามีมากกว่าก็พอ อย่าล้มเลิกที่จะไปต่อ เพียงเพราะ คนอื่นๆเลือกที่จะลงไปหมดแล้ว ให้คุณตั้งเป้าหมายของคุณไว้ตรงหน้า และบากบั่น​ที่จะไปให้ถึงให้ได้ และอีกอย่าง อย่าลืมที่จะเก็บเกี่ยว​ความสวยงามระหว่างทางไปด้วย มันดีที่คุณจะจดจ่อกับเป้าหมาย แต่การได้แวะชื่นชมระหว่างทางบ้างมันก็เป็นอะไรที่ไม่ควร พลาด มิตรภาพ​ที่เกิดระหว่างทางมันสวยงามมาก บางครั้งเรื่องราวระหว่างทางมันให้รางวัลกับเรามากกว่าจุดมุ่งหมายที่รอเราอยู่สักอีก จริงๆนะ